Znalazłem dziś fajną stronę.

seeing it in the first place is what makes a photographer. Powers of observation are everything. Snapping a camera is trivial.

Nie liczą się słupki, komentarze i inne podniety. Przejrzałem skany negatywów i pstryki na kompie: za 20 lat będą dla mnie naprawdę dużo znaczyć.

Nawet takie zdjęcie:

Albo dzisiejsze :

Czy “znawcy” będą wiedzieć, że miałem wtedy i zenita i cyfrówkę w ręku, Calsberga obok, że wiało jak cholera i było zimno? Czy wiedzą co wtedy miałem na myśli robiąc to zdjęcie ?

Nie.

Digart, Deviantart, plfoto. Zazwyczaj tam wrzucam zdjęcia do oceny.

Teraz już nie widzę w tym sensu.

O ile na digarcie sprzed pół roku jeszcze dowiedziałbym się co i jak się nie podoba i co można poprawić, teraz dostaje rewelacje od ludzi których nie znam i nie chce znać. Wszystko po to, żebym ocenił ich zdjęcia kotków. Ponadto nazywają siebie fotografami (!). Ręce opadają, kółeczka wzajemnej adoracji zostają.

Deviantart to ocean głupot z perełkami kopiącymi tyłek. Tu tylko jeden komentarz od osoby która myśli, że jestem kobietą. Coś w stylu “twarz bardziej w prawo”.

Na plfoto jeszcze nie wrzuciłem, bo mają tam jakieś chore limity. Ale nie ma tutaj golizny ani oczojebnych kolorów, więc bez dużych oczekiwań.

A wszystko dotyczy tego zdjęcia :

Zenit 12xp, Konica 100, skan z negatywu.

Zarzucę jeszcze hitem i kończę.

Ps. Widać że przeznaczenie istnieje. Właśnie zauważyłem, że na Zawsze Kwadrat coś o serwisach internetowych.

Świadectwo odebrane, wakacje panie i panowie.

I piosenka wakacyjna, przynajmniej dla mnie:

Bawcie się dobrze.

No tak, wybraliśmy się do parku z Helą i Sylwią, bo chciałem przetestować letnie światło na osobach.

To była katastrofa.

Znaczy wtedy tak nie uważałem. Dopiero gdy wróciłem do domu okazało się, że ujęcia które były-tak-zajebiste, wcale takie nie są.

Dobra, to się nawet udało:

Nad resztą pomyślę.

Tu Syla która domagała się zdjęcia na blogu ( wrzucę, bo prawe jądro może czuć się zagrożone)

W końcu jednak stało się nieuniknione i owa panna dorwała się do aparatu. 500 fotek z czego jedyna nieporuszona jest ta:

Tu jeszcze próbowała, ale miałem w zanadrzu jedną z moich genialnych min:

Chciałem też pozdrowić nasze kochane MPK, które nie wypuszcza floty po 23 i trzeba przez miasto przejść z buta. Na szczęście “Hail To The Thief” buduje mocny klimat, sprawdźcie:

No to nie nudzę już : )

Kodak Farbwelt 100 naświetlany w cały świat.

Tu pozowaliśmy na “zajebistych fotografów” ( na zdjęciu Banan ) :

A tu już inne, losowe.

Wniosek : Myśl Mateuszu, zanim zrobisz zdjęcie : )

Aha, przeczytajcie też poprzedni post, aby nie motać się z komentowaniem.

Jeśli nie komentujesz, bo myślisz, że “bo to trzeba się logować”, zobacz, jak bardzo się mylisz! ! ! !11111oneoneonezero.

Wystarczy podać mejla (oczywiście może być to mejl fikcyjny), wymyślić sobie jakiś podpis/nick i już można jechać po blogerach:]

PS. Akcję uświadamiania wspierają: wąż, pan w kapelutku, Majkel Najt, Makgajwer i BiEj Baraku

Dziękuje za uwagę.

Dobra.

Ostatnio rzadko aktualizuje, a to z powodu braku pomysłów. Trafiają mi się widoczki, które i owszem, strzelam i kolekcjonuje, jednak nie dają mi one zbyt dużej satysfakcji.

Jaram się Newtonem, który jak doszliśmy do wniosku “robił gołe dupy”, jednak było to coś głębszego, zajebistego i niedostępnego. Zresztą, nie miał on tych wszystkich iso 50000000, stabilizacji i matryc 30 megapikseli. Canon, klisza, 3 obiektywy stałki. I od groma pomysłów.

Dlatego wróciłem do Zenita, mojej starej miłości, zmieniłem na obiektyw 50mm i pstrykam. Bez światłomierza, cyfra trochę ułatwia mi sprawę, ale radość zobaczenia zdjęć, nawet poruszonych, na błonie, to jest to.

Ale cyfra też ma zalety. Na przykład pstrykanie takich głupotek, które są pierwszym spojrzeniem, gdy już się wstaje o 20. ( zasypiam ostatnio o 3, wstaje o 7, później zasypiam o 14 i tak w kółko )

No cóż, radość bycia amatorem : )

Do następnego.

Jeśli ktoś powie że mu się podoba -
nie słuchaj go, bo nie ma zapewne nic więcej do powiedzenia.

Pokaż uczucia, a nie cholerne widoczki.

Odsłuchajcie, bo warto:

Wybraliśmy się z Bananem popstrykać jak zawsze, czyli bez pomysłu. Po godzinie padło pytanie: “Czekaj, czemu nie robimy zdjęć?”

Włócząc dupska po mieście i dalej nic nie pstrykając zaczęliśmy czekać na autobus i cóż, to chyba najlepsze co mogliśmy zrobić.

w tak zwanym międzyczasie:

I później

I ostateczna konkluzja. Brakuje księży, którzy rapowaliby z ambony jak duet Run D.M.C. I dobrego DJ-a na ołtarzu.

Dzisiaj kupiłem. Przeczytałem więcej niż połowę, i cóż…..

Kurwa, koleś był niesamowity.

klik1. Klik2. klik3.

Książka głównie jest o pieprzeniu wszystkiego co się rusza, podróżach i paleniu mostów za sobą.