Znacie to uczucie, gdy wstajecie rano i nie wiecie czy to poniedziałek czy czwartek, godzina 7 rano czy 14 po południu, a w głowie jakby muł?
Mam tak codziennie.
Wstaje rano i zastanawiam się: to było naprawdę? Naprawdę to usłyszałem? Lubi Ozziego Osbourna?

Marzę żeby zadać pytanie: Gdzie są twoi bogowie? Gdzie są twoi przyjaciele i wartości obdarzone twoim zaufaniem, co?

I napawałbym się każdą sekundą wachania. I jeśli nazywacie to złem, to ja nazywam to otwieraniem oczu.

Nie wiem o co chodzi.  Nie robię nic.

Ciągle w drodze, fajnie jest. Telefon w uchwycie na kubki o dziwo dzwoni co chwilę.